Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.
Go to Blogger edit html and find these sentences.Now replace these sentences with your own descriptions.This theme is Bloggerized by Lasantha Bandara - Premiumbloggertemplates.com.
Bildiğiniz gibi bugün, 24 Şubat 2013, 85. Oscar Akademi Ödülleri’nin sahiplerini bulacağı gün. Nefesler tutulmuş, kazananlar heyecanla beklenirken, bugün doğum günü olan iki kişi hakkında yazmayı uygun gördüm.
with Mehmet Binay and Caner Alper!
As you know, today –February 24th 2013, is the day of the winners of 85th Oscar Academy Awards will be announced. Everyone’s breathless, waiting for the winners… But on the other hand, I want to write about the two people who had born today.
Bu kişilerden ilki, hayatımda unutamayacağım filmlerden biri olan Zenne’nin yönetmenlerinden Caner Alper (Mehmet Binay ile). Zenne aracılığı ile tanışıp, kendisine hayran olan biriyim. Filmi gibi etkiledi beni.
Emmanuelle Riva & Caner Alper
…ve bu iki yıl içerisinde samimiyetini hissetmeme izin verdiği için, farkındalık yarattığı için ve önemlisi bana gerçek bir dost olduğu için çok teşekkür ederim.
Mutlu yıllar! Nice bol filmli ve bol ödüllü (artık sıra Oscar’da! ;)) yıllar diliyorum. *party time!*
The first person is one of the directors of Zenne (with Mehmet Binay) –the film that I’ll not forget-, Caner Alper. I’ve met him by Zenne Dancer and then, became a huge fan. He impressed me just like his film.
…and I’d like to thank to him for letting me feel his sympathy, for raising awareness and the most important of all, for being a real friend. Thank you so much!
Best wishes and happy birthday! I wish you years of films and awards (now it’s time for Oscars ;)) *party time!*
***
Bugün bir diğer doğum günü olan kişi ise Oscar’da “En İyi Kadın Oyuncu” dalında aday olan Emmanuelle Riva. Amour filmiyle harikalar yaratan Riva’nın ödülü almasını çok istiyorum diyebilirim.
Emmanuelle Riva (Amour)
Emmanuelle Riva, bugün 86 yaşına girdi. Oscar’da bol şans diliyoruz.
The other person is the Oscar-nominee for “Best Actress”: Emmanuelle Riva. I can say that I really want her to get Oscar with her amazing performance in “Amour”.
When I was at Berlinale, I had the chance to see the short films from the Generation section. In these selections of 16 films, there was this film, which impressed me with its creativity. …and that was the film which directed by Erik Schmitt, called “Nashorn im Galopp”, means “Rhino Full Throttle” in English.
We see Berlin in Bruno’s (Tino Mewes) perspective in the film and he leads us through our journey at the streets of this city. Then, Vicky (Marleen Lohse) comes out to the screen. Vicky, who fills his life with joy and makes this city look significant for him. But, is this really the happily-ever-after for them?
I just don’t want to spoil the whole film by giving “spoilers” (hmm, spoil it with spoilers would be really bad just like spoiling my entire line with these words… you’re lucky!) But, anyway, it’s one of the short films that I can freely recommend to people. I also liked the time concept in it.
-Short is good!
…and we’ve made a fantastic interview with the awesome guy behind the camera, Erik Schmitt!
Here it is:
Me with Erik Schmitt! :-) -this one was really ordinary...
1)First of all, I’m really glad that I had the opportunity to attend your film’s, Nashorn im Galopp, worldwide premiere at the section “Generation K14 Plus-Kurzfilme 2”. To know better, I’d like to ask: Who’s Erik Schmitt?
I‘ll let you know once i found out.
2)How did you come up with the idea of starting a film production “Kamerapferd” and collaborate with Stephan Müller?
We share a special passion for visual and playful ideas. When we started to work together, it felt quite symbiotic, so we just kept on filming... It‘s good to have a ping pong partner who makes sure you re not just copying yourself.
Erik Schmitt & Stephan Müller -as Kamerapferd!
3)As looking back to your another projects, we get to know your style. –I pretty much liked “Nun Sehen Sie Folgendes”- Is it your purpose to make films that reflect the idea of creating another world? Just like mixing surrealism with the reality.
I find a lot of inspiration in the world o surrealism. There is something deep, unconscious but still life determinating in all of us. I like it, when this part is triggered, by an image, by a secret, or anything else that can not be explained with words. But i also like to laugh. I think humour is an essential theme in this world.
...now that's better! *slam*
4)“Nashorn im Galopp” reminded me of REM’s song, “Überlin”. So, what exactly is it to get lost in Berlin? Or is it a conflict inside the one who’s lost?
Everyone feels lost somehow, sometimes, and we all try to find a way out of this feeling. The story of the Nashorn shows two different kinds of feeling lost.By accepting the fact that they are not only victims they realise they can actually change something.
I am here!
5)How was your reactions when you first heard that you were on the road to Berlinale?
Like this:
6)How’s “Erik Schmitt” while shooting the film? At the set? It’s quite obvious that “he’s” not the serious guy there. J
You should ask the others of the team...I really don t know. I think i can get serious, when under pressure. This shoot however, i enjoyed it so much, everyone involved was such a great person, so automatically i was quite relaxed...Having fun while shooting is important, because it keeps your work playful and creative.
Erik Schmitt at the set! (Nashy!)
7)Bruno’s the guy who searches for his lost “soul” in the spirit of Berlin. Then, his missing part is combined with the beauty of the film, Vicky who turns out to his soulmate. We also had seen a “searching for soulmate” stuff in “Café de Flore” but the consequences were different there. Is she really his soulmate or the conscience of him?
I think the story of finding a soulmate is as old as any story...The fun of the nashorn was find new images to this feeling. Whether she is soulmate or conscience is up to you, it depends if you feel that it is his story, or theirs...
(from left to right) Erik Schmitt (director), Marleen Lohse (Vicky) and Tino Mewes (Bruno)
8)Are you planning to make a long-feature film? If so, will you make it with this style?
Yes, and yes. But for 90 minutes, i guess that you need more information, more structure... So its a new challange.
9)As a real movie and book nerd, want to ask about your favorite film and book. Also, which songs make you feel “cool” and inspire?
I love the „Back to the Future“ trilogy, the films by Jean Pierre Jeunet and Michel Gondry, all books by Matt Ruff. Music: Lately i ve been listening a lot to Album Leaf, Nils Frahm and Ólafur Arnalds for inspiration.
with Tino Mewes and Marleen Lohse
Thanks for the interview! All the best to you, Miss Cat!
***
-Röportaj-
Nashorn im Galopp/Rhino Full Throttle
Berlinale’de bulunduğum sırada Generation bölümünde bulunan kısa filmleri izleme fırsatı buldum. Bu 16 filmlik seçkide bir tanesi vardı ki, beni yaratıcılığıyla çok etkiledi. O film, Erik Schmitt’in yönetmiş olduğu “Nashorn im Galopp” idi. –Türkçeye “dörtnala” giden gergedan gibi çevrilebilir.
Filmde, Berlin’i Bruno’nun (Tino Mewes) perspektifinden görüyoruz ve o, bizim bu sokaklardaki yolculuğumuza öncülük ediyor. Ardından, karşımıza Vicky (Marleen Lohse) çıkıyor, Bruno’nun bu şehrin anlamını bulmasını sağlayan –bir bakıma- Vicky… Peki bu gerçekten onlar için mutlu bir son mudur?
Çok fazla “spoiler” verip, etkiyi bozmak istemiyorum; fakat tavsiye edebileceğim kısa filmlerden biri. (Gerçekten bu şahane filmin etkisini bozmadığım için şanslısınız!) Zaman kavramının işlenişini de çok beğendim.
-Kısa iyidir!
…ve bu yüzden kamera arkasındaki muhteşem yönetmenle bir röportaj gerçekleştirdik!
İşte o röportaj:
Erik Schmitt ile birlikte!
1)Öncelikle şunu söylemek isterim ki, Generation K14Plus kategorisinde yarışmış olan kısa filminiz “Nashorn im Galopp”un dünya prömiyerine katılma şansı bulduğuma çok sevindim. Daha iyi tanımak için şunu soracağım: Erik Schmitt kimdir?
Cevabı bulduğumda sana haber vereceğim. J
2)Bir yapım şirketi kurup, Stephan Müller ile ortaklaşma fikri aklınıza nereden geldi?
Görsel ve eğlenceli fikirlere karşı ikimiz de tutkuyla bağlıyız. Birlikte çalışmaya başladığımızda, bu ortaklığımız sembiyotik hale gelmişti gibi hissettik. Bu yüzden de film çekmeye devam ettik… Kendinizi kopyalamadığını hissettiren bir ping pong arkadaşınızın olması güzel bir şey.
3)Daha önceki projelerinize baktığımızda, stilinizi biraz anlayabiliyoruz. –“Nun Sehen Die Folgendes” filminizi beğenmiştim doğrusu- Amacınız başka bir dünya yaratma fikrini filmlerinize yansıtmak mı? Sürrealizmi gerçekle karıştırmak gibi…
Sürrealizmin dünyasından çok ilham alıyorum. Derinliği ve bilinmezliği var; ama yine de içimizdeki belirleyici, hayat oluyor.
Bu parçayı, bir görsel, bir sır veya sözcüklerle açıklanamayacak herhangi bir şey tarafından tetiğe geçirmeyi seviyorum. Ama aynı zamanda gülmekten de hoşlanıyorum. Çünkü bana göre mizah, bu dünyadaki gerekli temalardan biri.
Nashorn im Galopp ekibi Berlinale'de!
4)“Nashorn im Galopp” bana REM’in bir şarkısını, Überlin, hatırlattı. “Berlin’de kaybolmak” gerçekten nasıl bir duygudur? Yoksa bu “kaybolanın” kendi içindeki çatışma mıdır aslında?
Hepimiz bazen, bir şekilde, kendini yalnız hissediyoruz ve bu durumdan kurtulmaya çalışıyoruz. Nashorn’un hikayesi iki değişik türde “kaybolmuşluk hissi”ni işliyor. Kendilerinin tek kurban olmadıklarını kabul edip, bir şeyleri değiştirebilecekleri farkındalığına varanların hikayesi…
5)Berlinale’ye gidecek olduğunuzu öğrendiğinizde ilk tepkileriniz ne oldu?
Şunun gibiydi:
6)“Erik Schmitt” sette, çekimler sırasında nasıldır? “Ciddi bir adam” olmadığı kesin de… J
Aslında settekilere sorman lazım… Gerçekten bilmiyorum. Baskı altındayken ciddileşebiliyorum sanırım. Bu filmin çekimlerinde ise çok eğlendim, ekipteki herkes harikaydı, bu yüzden otomatik olarak bayağı rahatlamıştım. Çekim yaparken eğlenmek önemli, çünkü yaratıcılığınızın ve enerjinizin artmasını sağlıyor.
Erik Schmitt ve Marleen Lohse
7)Bruno, “Berlin’in ruhunda” kendi ruhunu bulmak için keşfe çıkar. Derken, bu eksik parçası filmin “güzeli” ve onun ruh eşi konumundaki Vicky ile tamamlanır. “Café de Flore” filminde de “ruh eşi” temasının ele alındığını görmüştük; fakat şartlar orada daha farklıydı. Buna dayanarak soracağım. Vicky, gerçekten onun ruh eşi mi, yoksa vicdanı mı?
Ruh eşini bulma hikayesinin herhangi bir hikaye gibi eski olduğunu düşünüyorum… Nashorn’un keyifli kısmı ise bu hisse yeni görüntüler ve fikirler bulmasıydı. Vicdanı olup olmaması ise size kalmış. Bu da bu öykünün onun veya onların olup olmamasını hissetmenize bağlı.
8)Uzun metrajlı bir film yapmayı planlıyor musunuz? Eğer öyleyse, aynı tarzda mı olacak?
Evet, evet! Ne var ki, 90 dakikalık bir film için daha çok bilgiye ve daha sağlam bir yapıya ihtiyacınız var… O yüzden bu yeni bir uğraş olacak.
Nashorn im Galopp!
9)Gerçek bir kitap ve film delisi, sizin en sevdiğiniz kitap ve filmi öğrenmek istiyorum. Ayrıca, hangi şarkılar size ilham verir ve “cool” hissettirir?
“Back to the Future/Geleceğe Dönüş” serisini, Jean-Pierre Jeunet ve Michel Gondry filmlerini ve bütün Matt Ruff kitaplarını seviyorum. Müziğe gelince… En son ilham almak için Album Leaf, Nils Frahm ve Ólafur Arnalds’ı dinledim.
***
Röportaj için teşekkürler! En iyi dileklerimle, Miss Cat!
Cem Yılmaz’a bayılan ve filmlerinde kendini tutamayan biri
olarak bir “Fundamentals” yazısı yazmalıyım diye düşündüm. Öncelikle bu bir
film değil, Cem Yılmaz’ın son stand-up şovu olan CM101MMXI Fundamentals’ın DVD’den
önce sinemada yer almış versiyonu. Türkiye’de bir ilk gerçekleştirilmiş oluyor
böylece.
CM101MMXI-Fundamentals Afişi
Fragmanı gördüğümde bile bayağı gülmüştüm ve o zaman Cem Yılmaz’ın
korsan film konusuna değindiğini de fark ettim. Sinema sektörünün belki de en
büyük sorunlarından biri olan korsan filmcileri de “ti”ye almıştı.
Genelde komedyenlerin “stand-up”larının filmlerinden daha
komik olduğunu düşünüyorum. Ne var ki, format farklı olduğu için bu genellemeye
çok da gerek yok sanırım. Sonuçta stand-up’ın temel amacı seyirciyi her dakika
güldürmek olurken, sinemada bu istenilse de başarılamaz.
Neyse… İşte koltuğuma kurulduğum andan itibaren odaklandığım
tek şey Cem Yılmaz’ın esprileri oldu. Hem de 2,5 saat boyunca! Bu süreçte Cem
Yılmaz bir tek bana anlatıyor gibi hissettim doğrusu. Böyle kendimden geçmiş
bir şekilde gülerken etrafımda insanların olduğunu hatırlayarak bir doğruldum;
ama elimde olmadan gülmeye devam ettim.
Açılışı abisi Can Yılmaz'a göndermede bulunarak yapıyor. "Adam Çin malı Cem Yılmaz gibi. Google'a 'Can Yılmaz' yazınca 'Did you mean Cem Yılmaz?' çıkıyor." Ben de bu yeteneğin genetik olduğunu düşünmeye başladım artık. Kız kardeşi Özge Yılmaz Çevik'in de eğlenceli bir kişi olduğunu fark edince bu kanıya varmıştım.
Haftalarca güldürmeye devam etti Fundamentals ama sanırım bu
şovdan akıllarda en çok kalan espri “ortaya yapma” muhabbetiydi. “Abi, her
şeyden azar azar, ortaya yap”, “Everything, but little little, right into the
middle” gibi… İzleyenler sanırım şu an o sahneyi anımsayıp, istemeyerek de olsa
gülümsüyorlardır. J
Cem Yılmaz, güldürdüğü kadar düşündürüyor gibi bir klişeyi
söyleyemeyeceğim; çünkü gülmekten düşünmeye vakit kalmıyor ki! Güncel
konulardan bahsetmesi de şovu ayakta tutan etkenlerden biri olmuş. Örnek olarak
günümüzdeki teknoloji çılgınlığı. Tespitler gerçekten çok doğru –bir katalogu
elimde büyütmeye çalışmam aklıma geldi de…
Bu kadar yazıdan sonra diyeceksiniz “Amma da övdün, o kadar
mı iyi?” Size şöyle yanıt vermem gerekir: Sinematografik, sanatsal bir çalışma
beklemeyin, gülün, rahatlayın! Hayatın yorucu temposunda kısa bir süre olsa da
ciddi rahatlatıyor.
*Filmin “Korsandan önce sinemalarda”
mottosuyla hareket edip, sonrasında yine de korsanının çıkması da ayrı bir
ironi*
Yaklaşık iki aydır,
sinemaya her gidişimde Life of Pi’ın fragmanını görüyordum. Bir fırtına,
ardından geminin batışı, hayvanların kaçışı ve eşsiz görsellere eşlik eden
Coldplay’in etkileyici şarkısı “Paradise.” Haliyle, fragman ilgimi çekmeye
yetmişti. Bu yüzden öncelikle kitabını okumam gerektiğini düşündüm.
Pi'nin Yaşamı/Life of Pi
…vebir cuma günü de Ang Lee’nin son yapıtı
“Pi’nin Yaşamı” için koltuğuma oturdum.
Film, Piscine Molitor
Patel’in –ki bu isim de onun alay konusu olmasına neden olacaktır-
çocukluğundan gençliğine kadar olan süreci bize aktarıyor. Okul yaşantısı, din
ile ilgili görüşleri… vb. üç bölümden oluşan kitabın ve filmin ilk parçası
olarak sunuluyor. Kitapta bu ilk bölüm filmden daha detaylı anlatılıyor.
Pi!
Ardından, filme konu
olan o “gemi kazası” baş gösteriyor. Pi’ın yaşamının altüst olup, her şeyi
ardında bırakmasına sebep olan o gemi kazası… Bir Bengal kaplanı olan Richard
Parker ile okyanusları aşmasını sağlayan…
(Üçüncü bölümden ise
“spoiler” vermek istemediğimden dolayı bahsetmek istemiyorum, sürprizi
kaçmasın.)
“Korkacağımız tek şey,
korkunun kendisidir.”
-Goethe
Ang Lee’nin kurduğu
-Pi’ya ait olan- dünya sayesinde izleyici Pi’yın yolculuğuna daha çok
odaklanabilecek duruma geliyor. Kendi açımdan konuşursam, “Life of Pi” konusu
açısından benim için çok değerli. –Sakın yanlış anlaşılmasın, bu filme
ayrıcalık gösterdiğim anlamına gelmez- Bunun sebeplerinden biri de korkuların
yenilmesi ve olumsuz koşullar karşısında gösterilen mücadele gücü. Bu yüzden
konunun iyi anlaşılması açısından kitabın okunup, filmin izlenmesi ideal bir
seçim olur. Zira, Yann Martel’in güçlü kalemi, kendinizi bir anda Richard
Parker ile baş başa bulmanızı sağlarken, filmin görsel gücü, kalbinizin
derinden çarpmasına neden oluyor.
Aslında Life of Pi’ın
beni bu kadar etkileyeceği aklıma gelmezdi sanırım. Beklentim düşük gitmedim
gerçi… Bu yazıyı da objektif yazabilmek için filmi izlememin üzerinden biraz
sürenin geçmesini bekledim, belki de etkilendiğimi “sanıyorumdur”.
Pi, Richard Parker ile birlikte/Pi with Richard Parker
Yine de hala aynı
duygular içerisinde olduğumu söylemeliyim. Pi’ın ismi “pi sayısı” gibi sonsuz
genişlikteki, “büyülü” evrende yaşadığı yolculuk sırasındaki mücadelesi beni
filme bağladı. Pi rolünde Suraj Sharma da ilk projesine rağmen gayet iyiydi
bence. Richard Parker’ın da tamamen bilgisayar ürünü olması ayrı bir enteresan.
Film hakkında bu kadar
olumlu yorumun yanında, birkaç geliştirilebilir diyeceğim noktaları tespit
ettim. Örnek olarak, Irrfan Khan ile Rafe Spall’ın karşılıklı sahneleri,
bütünlüğüyle ön plana çıkması gereken filmi biraz zedelemiş açıkçası.
Yazarımız, Yann Martel olarak tahmin ettiğim, Rafe Spall’ın Pi’ya “Benim
tanrıya inanmamı sağlamalısın” demesi bile hikayenin nereye gideceğinin
belirleneceğini –tabir-i caizse- bağırıyor. Bu yüzden bence izleyiciye düşünme
payı bırakılmalı.
Pi'nin Yaşamı-Yazar Yann Martel'in bir eseri./Life of Pi-A novel written by Yann Martel
Görsel dünyadan daha
çok yararlanmak için filmi 3D izlemenizi öneririm. Müzikler de filmle
oluşturulan kompozisyonu zenginleştirmiş.
Oscar Akademi Ödülleri’nde En İyi Film ve En İyi Yönetmen
kategorileri dahil olmak üzere 11 dalda ödüle aday oldu.
LIFE OF PI
I had been seeing the
trailer of “Life of Pi” for about two months. A storm, then the sinking of a
ship, the escape of the animals and the splendid visuals with the song
“Paradise” by Coldplay. So naturally, I was attracted by it. But I thought I
had to read the book first.
Believe the unbelievable!/İnanılmaza inanın!
…and a Friday night, I
sat on my seat to see the latest film of Ang Lee, Life of Pi.
The movie focuses on the
life of Piscine Molitor Patel –a name which makes him get “humiliated” by other
kids at school- His school life, thoughts about religion… etc. are told in the
first section of both the book and film which have separated to three parts. In
the book, the first part is narrated more detailed.
After that, “the ship
accident” –which is the reason to the story to be told- occurs. A ship accident
that “screws” Pi’s life up and makes him to leave everything behind. Which
makes him go beyond the Pasific Ocean with a Bengal tiger called Richard
Parker.
How Pi spends his life at sea?
(I just don’t want to
give spoilers, so I’m just passing the third part. Don’t wanna be the ruiner)
“The only thing we have
to fear is fear itself.”
-Goethe
By the world that Ang
Lee creates –which Pi owns-, the audience can be able to concentrate on Pi’s
journey. For me, the plot is significant –but that doesn’t mean that the film
is “privileged” to me- Because it centers on defeating the fears and struggling
against the negative circumstances. So, as for understanding it perfectly, it’s
a good choice to to read the book, then watch it. Because, the style of Yann
Martel makes you feel closer to Richard Parker and the visual power of the film
causes your heart to beat hard.
Actually, I never
thought Life of Pi would impress me that much. –But my expectations wasn’t low
either- I’ve waited for a time to write this critic, who knows maybe I had been
thinking that I was impressed?
But I should admit that
I still feel the same. The thing which made me fall in love was that the Pi’s
struggle in the universe which is infinite as his name, “pi”. Suraj Sharma
acted splendid, he hadn’t even acted before though. I was terrified when I
heard that Richard Parker was a result of high-technology. What? He seemed so
real!
Besides these positive
comments, I found some facts out that could be “improved”. To give an example,
the scenes of Irrfan Khan and Rafe Spall prevents the film which should have
come forward with its completeness. Author, who I guess is Yann Martell, Rafe
Spall tells the adult-Pi “I’ve heard you have a story to make me believe in
God” and that shows how film goes. I mean, incidents shouldn’t have happen this
clearly, there must have been some pieces of puzzle left behind to the audience
–to combine the entire film.-
Plus, I suggest you to
watch it in 3D if it’s possible for you. Soundtrack by Mychael Danna is also
stunning, helps you to get into it.
Life of Pi has nominated to 11 Oscar Academy Awards, including Best
Motion Picture and Best Director –Ang Lee-.
Su Yilmaz adında bir sinema ve kitap delisiyim. 16 yaşındayım. Antalya'da yaşıyorum ve Özel Antalya Fen Lisesi'nde okuyorum. Amerika'da NYFA'de kamerayla tanıştıktan sonra bunun bırakılmayacak bir tutku olduğunu düşünmeye başladım. Bu yüzden yazıyorum.../
I'm a book and film maniac called Su Yilmaz who's 16. Live in Antalya, educate in Antalya College-Science. When my hands first touched the camera in NYFA, I thought that this is an addictive passion. So, I write now...
